తాజా కథలు @ CCK

శిష్యుడి దుష్ర్పవర్తనను దండించి, సన్మార్గంలో పెట్టటం గురువు విధి.

2015-05-19 17:05:01 చిన్నారుల కథలు
బహ్మదత్తుడు కాశీ రాజ్యాన్ని పరిపాలించే కాలంలో, బోధిసత్వుడు తక్షశిలా నగరంలో ఒక గొప్ప శిల్పాచార్యుడుగా జన్మించాడు. తక్షశిలా నగరపు శిల్పాచార్యుడి ఖ్యాతి విని కాశీ రాజు తన కుమారుణ్ణి కూడా విద్యాభ్యాసానికిగాను, ఆయన వద్దకు పంపటం మంచిదని నిర్ణయించాడు. రాజు, తన కుమారుడికి ఒక జత ఆకు జోళ్ళూ, ఒక తాటాకు గొడుగు మాత్రం ఇచ్చి, నువ్వు తక్షశిలా నగరానికి వెళ్ళి, అక్కడి శిల్పాచార్యుడి వద్ద విద్యాభ్యాసం చేసి, విద్య పూర్తికాగానే తిరిగిరా.ఆయనకు గురు దక్షిణగా ఇవ్వటానికి వెయ్యి వెండి కాసులు వెంట తీసుకుపో అన్నాడు.

రాజకుమారుడు తండ్రి ఆజ్ఞ ప్రకారం ఒంటరిగా బయలుదేరి, వెయ్యి కాసులు గల మూట మోస్తూ, ఏ చెట్టు కిందనో విశ్రమిస్తూ, నానా అగచాట్లు పడి, తక్షశిల చేరాడు. అక్కడ అతడు శిల్పాచార్యుణ్ణి దర్శించి, తాను వచ్చిన పని చెప్పి, ఆయనకు వెయ్యి వెండికాసులూ గురుదక్షిణగా ఇచ్చి, ఆయన వద్ద విద్యాభ్యాసం ప్రారంభించాడు. అతడి శిల్పవిద్య బాగానే సాగింది.

అతడి తెలివి తేటలకు గురువు చాలా సంతోషించాడు. కొంత కాలం గడిచింది. గురు శిష్యులు ప్రతి ఉదయమూ ఊరి వెలుపల వున్న నదికి వెళ్ళి స్నానం చేసి వస్తూండేవారు. ఒకనాడు వారు స్నానం చేసే సమయంలో, ఒక ముసలమ్మ కొన్ని నువ్వులు తెచ్చి, నీటిలో కడిగి శుభ్రం చేసి, నది ఒడ్డున వస్ర్తం పరిచి, దాని మీద ఆరబోసింది. రాజకుమారుడు నువ్వులను చూసి, చప్పున స్నానం ముగించి ఒడ్డుకు వచ్చి, ముసలావిడ పరధ్యానంగా వున్నట్టు కనబడిన సమయంలో, గుప్పెడు నువ్వులు తీసి నోట పోసుకున్నాడు. అయితే ! ముసలమ్మ ఇది గమనించింది. కాని ! ఏమీ అనలేదు.

మర్నాడు కూడా అలాగే జరిగింది. మళ్ళీ ముసలమ్మ చూసి చూడనట్టు వూరుకున్నది. మూడోనాడు కూడా అలాగే జరిగింది. కుర్రవాడి దొంగ బుద్ధి చూసి ముసలమ్మకు కోపం వచ్చింది. ఆమె, శిల్పాచార్యుడు స్నానం ముగించి ఒడ్డుకు రాగానే, చూడండి, మూడు రోజులుగా మీ శిష్యుడు నా నువ్వులు అపహరించి తింటున్నాడు. నువ్వులు పోయాయని నాకు విచారం లేదు గాని, అతను దొంగబుద్ధులు అలవరుచుకోవటం అతనికీ మంచిది కాదు, మీ కీర్తికీ మంచిది కాదు.ఇలా ఎన్నడూ చేయకుండా శిక్షించండి అన్నది.

ఇంటికి వెళ్ళగానే శిల్పాచార్యుడు, రాకుమారుడి చేతులు గట్టిగా పట్టుకోమని మిగిలిన శిష్యులకు చెప్పి, అతడి వీపు మీద బెత్తంతో మూడు దెబ్బలు కొట్టి, కూడని పని చేసినందుకు, నీకిది శిక్ష ! ఇక ఎన్నడూ చెయ్యకు అన్నాడు. రాకుమారుడికి గురువు మీద పట్టరాని ఆగ్రహం వచ్చింది. అయితే ! అతను కాశీ రాజ్యం పొలిమేరల లోపల రాకుమారుడు గాని, ఇక్కడ సామాన్య వ్యక్తి. దండించే అధికారం గురువుకున్నది.

నేను రాజునయ్యాక, ఈ దుర్మార్గుణ్ణి ఏదో మిష మీద కాశీ రాజ్యానికి పిలిపించి, తప్పక ప్రాణాలు తీస్తాను ! అని రాకుమారుడు అక్కసుకొద్దీ మనసులో గట్టిగా శపథం చేసుకున్నాడు. కాలక్రమాన రాకుమారుడి చదువు పూర్తయింది. అతడు కాశీకి తిరిగి వెళ్ళిపోతూ గురువుకు నమస్కరించి, ఆయన ఆశీర్వాదం పొందాడు. తరువాత అతను గురువుతో, ఆర్యా ! నేను రాజునయ్యాక తమరు ఒకసారి తప్పక కాశీ నగరానికి దయచెయ్యాలి.అప్పుడు నేను తమరిని యథోచితంగా సత్కరిస్తాను అన్నాడు.

శిష్యుడి ఆహ్వానానికి గురువు చాలా సంతోషించి సరేనన్నాడు. కాశీ రాజ్యానికి తిరిగి వెళ్ళిన కొంత కాలానికి రాకుమారుడు రాజ్యాభిషిక్తుడయ్యూడు. ఒకనాడతనికి తన గురువు విషయం జ్ఞాపకం వచ్చింది. వెంటనే అతడు ఒక నౌకరును పిలిచి, నువ్వు తక్షశిలా నగరం వెళ్ళి, శిల్పాచార్యుణ్ణి కలుసుకుని, ఆయనకు ఈ ఆహ్వాన పత్రిక అందజెయ్యి అన్నాడు. శిల్పాచార్యుడు ఆహ్వానం అందుకుని కూడా వెంటనే బయలుదేరలేదు.

రాజు సంహాసనం ఎక్కిన మోజులో వుంటాడు. రాజ్యభారం ఎలాంటిదో తెలిసివచ్చాక చూద్దామనుకున్నాడు. ఆ ప్రకారమే శిల్పాచార్యుడు కొంత కాలం గడిచాక, కాశీ నగరానికి వెళ్ళి, రాజప్రాసాదంలో వున్న శిష్యుణ్ణి చూడబోయాడు. రాజు గారి గురువు వచ్చాడని సభాసదులు శిల్పాచార్యుడికి చాలా మర్యాద చూపించి, ఉన్నతాసనం ఇచ్చారు. గురువును చూసిన క్షణం నుంచీ రాజుకు పాత పగ జ్ఞాపకం వచ్చి కోపం పొంగిపోతున్నది. అతడు మాటల మధ్యలో గురువుకేసి తీక్షణంగా చూస్తూ, ముష్టి నువ్వులు పిడికెడు తిన్నందుకు శిక్షించిన వాణ్ణి, చేతికి అందినప్పుడు చంపకుండా వదిలిపెడతారా ? అని అడిగాడు.సభలో ఇంకెవరికీ అర్థంకాకుండా.

శిల్పాచార్యుడికి చావు భయం కలిగించి, తరవాత  ఆయనను చంపేద్దామని రాజు ఉద్దేశించాడు. అయితే ! రాజు అనుకున్నట్టు శిల్పాచార్యుడు బెదరలేదు. పైపెచ్చు ఆయన ఈ విధంగా రాజు రహస్యం బయటపెట్టేశాడు. ఓ రాజా ! నువ్వు నా దగ్గర శిష్యుడివిగా, నా బాధ్యత కింద వున్న సమయంలో నీ తాహతుకు తగని పని చేశావు. శిష్యుడి దుష్ర్పవర్తనను దండించి, సన్మార్గంలో పెట్టటం గురువు విధి.

నిన్నానాడు నేను దండించి వుండకపోతే, నువ్వీపాటికి కాశీ రాజ్యానికి రాజుగా వుండటానికి మారుగా, దొంగవై వుందువు. బుద్ధిమంతులైన వారు, తప్పు చేసి నప్పుడు దండించిన వారిపై ఎన్నడూ ఆగ్రహం చెందరు, కృతజ్ఞత చూపుతారు  అన్నాడు శిల్పాచార్యుడు. అసలు విషయం సభవారందరికీ తెలిసి పోయింది. రాజుకు అవమానం అయింది. అతడు సింహాసనం దిగి గురువు కాళ్ళపై బడి, మహానుభావా ! మళ్ళీ తప్పు దారిన పడిన నా మనస్సును సరి అయిన దారిన పెట్టావు, కృతజ్ఞుణ్ణి ! అన్నాడు.
రాజులో వచ్చిన మంచి మార్పుకు, సభాసదులతోపాటు గురువు కూడా ఎంతగానో ఆనందించాడు. రాజు కోరికపై శిల్పాచార్యుడు తన కాపురం తక్షశిల నుంచి కాశీకి మార్చి, ఆస్థాన ఆచార్యు డుగా వుంటూ, రాజును సరి అయిన మార్గాన నడిపించాడు.

సంబధిత కథలు/వ్యాసాలు

మీ అభిప్రాయం