తాజా కథలు @ CCK

మంచి మార్పు

2015-04-18 17:05:01 చిన్నారుల కథలు
ఏ ముహూర్తాన అరుంధతి అత్తవారింట అడుగు పెట్టిందోగాని, ఆమెకూ, అత్త ఆండాళ్ళమ్మకూ క్షణం పడేదికాదు. అత్త ఎడ్డెమంటే, కోడలు తెడ్డెమనేది. ఎప్పుడైనా మనసుపడి కోడలు కొత్త చీర సింగారించి శిగలో పూలు తురుముకుంటే, ఆండాళ్ళమ్మకు మనసు ఒప్పేదికాదు. ‘‘ ఏమిటీ  వీధిమనిషి వేషాలు ? అసలిది సంసారుల కొంపేనా!'' అని ఈసడించేది.

‘‘నేను సింగారించుకుంటే, కళ్ళల్లో నిప్పులు పోసుకుంటావెందుకు ?'' అని అత్తను ఎత్తిపొడిచేది అరుంధతి. ఏ రోజైనా ఆండాళ్ళమ్మ తోటకూర తెచ్చి తియ్యగూర చెయ్యమంటే, నీ కొడుక్కు పుల్లగూరే ఇష్టమని, పెడసరంగా బదులిచ్చేది అరుంధతి. రోజంతా పొలంలో కష్టపడి పని చేసి, చీకటిపడే వేళకు ఇంటికి తిరిగి వచ్చే అమరయ్యకు, ఈ అత్తాకోడళ్ళ పోరుతో మనశ్శాంతి లేకుండా పోయింది.

సాధుస్వభావం గల అతను, అటు భార్యకు గాని, ఇటు తల్లికిగాని సర్ది చెప్పలేక సతమతమై పోేవాడు. ఒక రోజు సాయoకాలం, ఇంటికి తిరిగి పోవడానికి మనసురాక, అమరయ్య పొలం గట్టు మీద విచారంగా కూర్చున్నాడు. అంతూపొంతూ లేకుండా ఎటైనా పారిపోవడమా లేక సన్యాసుల్లో కలిసి పోవడమా అని ఆలోచి స్తున్న అమరయ్యను, ఆ దారి వెంట వెళుతున్న అతడి మిత్రులు రామయ్య , భీమయ్య చూసి దగ్గరకు వచ్చి, ‘‘ఏమైంది?

కొత్తగా పెళ్ళయిన వాడివి ఇట్లా దిగాలు పడి, ఇంటికి పోకుండా ఇక్కడ కూర్చున్నావేమిటి ?'' అని అడిగారు. అమరయ్య , వాళ్ళకు తన పరిస్థితి వివరించి, ‘‘ సరే, అంతా నాఖర్మ ! అనుభవించక తప్పదు కదా ! అది సరే, ఇప్పుడు మీ ప్రయాణం ఎక్కడిదాక?'' అని అడిగాడు. అందుకు వాళ్ళు, ‘‘పొరుగూరులో నాటకాలాడుతున్నారు. వేషంకట్టడానికి వెళుతున్నాం.

త్వరలో శ్రీరామ నవమి వస్తున్నది కదా !'' అన్నారు. ఆ తర్వాత రామయ్య , భీమయ్యలు కాసేపు అమరయ్యతో అవీయివీ మాట్లాడి, ‘‘నువ్వేమీ దిగులు పెట్టుకోకుండా ఇంటికి వెళ్ళు. త్వరలోనే నీ సమస్య పరిష్కారమై పోతుందిలే '' అన్నాడు రామయ్య . ‘‘ అవును, రామయ్య మాటకు తిరుగు లేదు మరి  '' అంటూ, భీమయ్య గట్టిగా నవ్వాడు.

ఒక వారం గడిచింది. ఆ రోజు నిండుపున్నమి. అమరయ్య గాఢనిద్రలో వున్నాడు. పెరట్లో నూతి దగ్గర ఏదో గలగలమంటూ పెద్దగా శబ్దం వినిపించింది. అత్తాకోడళ్ళిద్దరూ ఉలిక్కి పడి లేచి కూర్చుని, ఏమిటా శబ్దం అని ఆశ్చర్య పోతూ, పెరటి గుమ్మం తలుపు తీసి పెరట్లోకి వెళ్ళారు. నూతి గట్టు మీద రెండు జడల దయ్యoలు కూర్చుని, ఒక నగల మూటను ఊపుతూ గలగల శబ్దం చేస్తున్నవి. అది చూసి కెవ్వున అరవబోయిన అత్తాకోడళ్ళకు గొంతు పెగల్లేదు.

అది గమనించిన జడలదయ్యాలు, ‘‘భయపడకండి ! మనుషుల్లో మంచివాళ్ళున్నటే్ట, దయ్యాల్లో మంచి దయ్యాలుండడం విడ్డూరమేంకాదు. అసలు సంగతేమంటే అత్తాకోడళ్ళ పోరులేని ఇంట, ఈ నగల మూట వదిలి వెళదామని, ఊరంతా గాలిస్తూ ఇటు వచ్చాం. ఎంత తిరిగినా ఎక్కడా అలాంటి ఇల్లు ఒక్కటీ కనిపించలేదు. ఈ ఇంట్లోనూ అత్తాకోడళ్ళ మధ్య సఖ్యతవున్నట్టు తోచదు !'' అంటూ ఉస్సురుమన్నది పెద్ద జడలదయ్యo .

ఈ మాటలతో కొంత ధైర్యం తెచ్చుకున్న ఆండాళ్ళమ్మ, ‘‘ సరే ! ఇంతకూ ఈ నగల మూట మీకెక్కడిది ?'' అని అడిగింది మెల్లగా అడుగు ముందుకు వేస్తూ. ఆ ప్రశ్నకు చిన్న జడలదయ్యo రెండు చేతులతో గట్టిగా తలగోక్కుని, ‘‘ అదంతా చాలా పెద్ద కథ ! నాలుగు మాటల్లో , మొన్న అర్ధరాత్రి మేమిద్దరం అడవిలో తిరుగు తూండగా, ఇద్దరు దొంగలు ఈ నగల మూటతో మాకెదురుపడి, కెవ్వుమంటూ కేకపెట్టి, మూటను జారవిడిచి చెట్లకడ్డంపడి పరుగు తీశారు,'' అన్నది.

ఆ జవాబు వింటూనే ఆండాళ్ళమ్మ ఏదో మాట్లాడబోేయేoతలో అరుంధతి ఆగమన్నట్టు అత్తకేసి గట్టిగా చేయి వూపి, ‘‘ మీ కథ బుద్ధిమంతులూ నమ్మదగినట్టుగానే వుంది. అయితే ! ఆ నగలను ఎవరైనా పేదవాళ్ళకు దానం చెయ్యకుండా, పోరు లేని అత్తాకోడళ్ళకే ఇవ్వాలన్న ఆలోచన ఎందుక్కలిగింది మీకు ?'' అని అడిగింది. అందుకు పెద్ద జడలదయ్యo విచారంగా, ‘‘ గొంతు పట్టుకుపోేయే ప్రశ్న అడిగావు, కోడలా ! మేమిద్దరం కూడా మీలాగే అయిన దానికీ కాని దానికీ పోట్లాడుకునే అత్తాకోడళ్ళమే.

మా ఇంటి కెదురుగా ధ్యాన మందిరం ఒకటుండేది. అందులో ధ్యానం చేసుకునే జటామునికి, మా అరుపులూ కేకలూ ధ్యానభంగం కలిగిస్తూండడంతో ఆగ్రహించి, మమ్మల్ని దయ్యాలైపొమ్మని శపించాడు. అప్పుడు మేం ఆయన పాదాలపై బడి, క్షమించమని కోరగా - ఏ ఇంట్లో అయితే, అత్తాకోడళ్ళు సఖ్యంగా వుంటారో, ఆ ఇంటికి మీరు మంచి చేశారంటే, అప్పుడు మీకు దయ్యాల రూపం పోయి మనిషి రూపం వస్తుంది, అని చెప్పాడు,'' అన్నది.

అప్పుడు ఆండాళ్ళమ్మ, ‘‘ఇంతకూ ఆ నగల మూటను మాకిస్తారు గదా !'' అన్నది సందేహిస్తూ. ‘‘ఓ, నిక్షేపంగా ఇస్తాం. దానికి బదులుగా, మీరు మాకొక మాటివ్వాలి,'' అన్నది చిన్న జడలదయ్యo. ‘‘అలాగే ! చెప్పండి,'' అన్నారు అత్తాకోడళ్ళు ఆశగా. ‘‘వచ్చే పౌర్ణమికి నగల మూటతో మళ్ళీ వస్తాం. ఈ నగల మీది ఆశతో కాకుండా, మీ అత్తాకోడళ్ళు నిజంగానే ఎంతో సఖ్యంగా వుండాలి. అలావున్నారా ? లేదా ? అనేది, మేం అదృశ్యంగా వుండి కనిపెడుతూనే వుంటాం.

సరే ! తొలికోడి కూసే వేళయింది. పోయి, తలుపులు మూసుకుని పడుకోండి,'' అన్నవి జడలదయ్యాలు. అత్తాకోడళ్ళు తృప్తిగా తలాడించి, ఒకరి చెయ్యి ఒకరు పట్టుకుని ఇంట్లోకి వెళ్ళాక, దయ్యాలు రెండూ పెరటి గోడదూకి చీకట్లో కలిసిపోయాయి. ఆ మర్నాటి నుంచీ అత్తాకోడళ్ళు మంత్రం వేసినట్టుగా, తల్లీకూతుళ్ళలాగా సఖ్యంగా, ప్రేమగా మెలగ సాగారు. ఇది చూసి అమరయ్యకు అంతులేని ఆనందమూ ఆశ్చర్యమూ కలిగింది.

ఈ విధంగా ముప్ఫయి రోజులు గడిచి పోయాయి. ఆ రోజు పౌర్ణమి. పెరట్లో వెన్నెల విరగబూచి కాస్తున్నది. ఎప్పుడు ఆ జడల దయ్యాలు వస్తాయా , నగల మూట తమ చేతికిస్తాయా అని, అత్తాకోడళ్ళిద్దరూ నిద్రపోకుండా కాచుక్కూర్చున్నారు. తొలికోడి కూసింది. అయినా దయ్యాల జాడలేదు. అత్త ఆండాళ్ళమ్మ విచారంగా అరుంధతితో, ‘‘మనం ఎలాంటి దురుద్దేశాలు లేకుండా ప్రేమకన బరుచుకోవాలని దయ్యాలు చెప్పాయి కదా!

నాకు లోలోపల అప్పుడప్పుడు కొన్ని చెడ్డ ఆలోచనలూ, కపట బుద్ధీ కలిగిన మాట నిజం. ఇది గ్రహించే దయ్యాలు రాలేదనుకుంటున్నాను,'' అన్నది. ‘‘నీలాగే నాకూ అలాంటి ఆలోచనలు వచ్చిన మాట నిజం, అత్తయ్యా ! నగల సంగతి ఎందుకు ? ఈ నెల్లాళ్ళూ మనం ఎంతో అన్యోన్యంగా వున్నాం. ఇక బతికినన్నాళ్ళూ ఇలాగే కలిసి కట్టుగా జీవిద్దాం. అప్పుడు, మీ అబ్బాయి కూడా ఎంతగానో సంతోషిస్తాడు,'' అన్నది అరుంధతి.

‘‘అవును మరి! చిన్న దానివైనా ఎంచక్కటి ఆలోచనవచ్చిందే నీకు, అరుంధతీ!'' అంటూ ఆండాళ్ళమ్మ, కోడలిని మెచ్చుకున్నది. పక్కగదిలో వున్న అమరయ్య , తొలి కోడి కూత వింటూనే, ఇక పొలానికి వెళ్ళాలని బయల్దేరబోతూ, వాళ్ళ సంభాషణ విని, అత్తాకోడళ్ళలో వచ్చిన మంచి మార్పుకు చాలా ఆనందించాడు. తన మిత్రులిద్దరూ దయ్యాల రూపంలో వచ్చి తన ఇంటిని చక్కదిద్దారన్న సంగతి, అతడికి తెలియదు !

సంబధిత కథలు/వ్యాసాలు

మీ అభిప్రాయం